Αφορμή για αυτό το άρθρο στάθηκε ένα post (πριν πολύ καιρό) ενός φίλου, που περιέγραφε πολύ εύστοχα τη διαφορά νοοτροπίας ανάμεσα στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη — και κατά προέκταση ανάμεσα σε περιβάλλοντα που σε πάνε μπροστά, και σε άλλα που σε κρατούν στάσιμο. Και πραγματικά, όλο αυτό αξίζει να το πάμε λίγο πιο βαθιά, περίμενα καιρό να το πιάσω αυτό το θέμα.

Γινόμαστε ο μέσος όρος των 5 ανθρώπων που συναναστρεφόμαστε

Το έχουμε ακούσει πολλές φορές, αλλά πόσοι το εφαρμόζουμε; Αν ο κοινωνικός ή επαγγελματικός σου περίγυρος αποτελείται από ανθρώπους που μιλούν μόνο για τα παλιά, για το ποιοι ήταν, για το τι έκαναν τότε, και όχι για το πού θέλουν να πάνε, τι χτίζουν τώρα και τι θέλουν να κατακτήσουν… τότε υπάρχει πρόβλημα.

Δεν λέμε να ξεχάσεις τις ρίζες σου, αλλά αν είσαι μόνιμα με το βλέμμα στο παρελθόν, χάνεις το παρόν και υπονομεύεις το μέλλον σου.

Η κουλτούρα του “καφέ” vs. η κουλτούρα της εξέλιξης

Στην Αθήνα υπάρχει κάτι διαφορετικό. Μπορεί να πιεις έναν καφέ ή μια μπίρα με κάποιον και να φύγεις άλλος άνθρωπος. Να πάρεις ιδέα, να κάνεις brainstorming, να μοιραστείς feedback, να σου δώσει επαφή, να σου δώσει φτερά.

Δεν είναι θέμα μεγέθους πόλης. Είναι θέμα κουλτούρας.

Είναι η νοοτροπία που λέει:

“Θα μιλήσω με ανθρώπους που θέλουν να πάνε μπροστά, που δεν φοβούνται να μοιραστούν, που ψάχνονται, που μαθαίνουν, που δεν βολεύονται.”

Η δύναμη των αληθινών επαφών και της έκθεσης σε άλλους

Το networking δεν είναι απλώς ανταλλαγή καρτών ή follows στο LinkedIn. Είναι η πρόθεση να μοιραστείς, να εξελιχθείς και να εκτεθείς σε νέες ιδέες, ακόμη και αν σε κάνουν να νιώσεις άβολα.

Όσοι το έχουν καταλάβει, το κάνουν ενεργά — συναντιούνται με ανθρώπους έξω από τον κλειστό τους κύκλο. Και το κάνουν συνειδητά.

Η Αθήνα αυτό το ευνοεί, γιατί έχει μεγαλύτερη συγκέντρωση ανθρώπων που:

• έχουν μάθει να αλληλεπιδρούν με άγνωστους
  
• δεν έχουν ανασφάλεια να πουν “δεν ξέρω, πες μου” (γιατί να μην το ζούμε καθημερινά αυτό)
  
• ξέρουν ότι κάθε κουβέντα μπορεί να είναι ευκαιρία
  

Κι εδώ γεννιέται μια ερώτηση:

Πόσες από τις συζητήσεις που κάνεις μέσα στην εβδομάδα σε πάνε μπροστά;

Αν ο αριθμός είναι 0 ή κοντά στο 0, δεν φταίει μόνο η πόλη σου. Φταίει και ο τρόπος που την αξιοποιείς.

Οι παγίδες του επαρχιακού mindset – προσωπικές εμπειρίες

Το 2022, με μεγάλη αγάπη και χαρά οι φίλοι μου μου έδωσαν χώρο στο γραφείο τους για να δουλεύω τις μέρες που δεν πήγαινα Θεσσαλονίκη. Στις ώρες αυτές που περνούσα εκεί, παρατηρούσα συνήθειες και συμπεριφορές.

Το πρώτο που μου έκανε εντύπωση: μιλούσαν συνεχώς για διάφορα ζητήματα άσχετα με τη δουλειά. Πολιτικά, αθλητικά, ό,τι να ‘ναι. Κάθε κουβέντα έπαιρνε άλλη τροπή, και η παραγωγικότητα πήγαινε περίπατο.

Δεύτερον, η συνεχής διακοπή. Ο καθένας αν είχε ερώτηση – σημαντική ή όχι – θα σε διέκοπτε εκεί που δούλευες για να βρει απάντηση στο δικό του θέμα.

Τρίτον, οι επισκέψεις. Αυτονόητο να ανεβαίνουν γνωστοί για καφέ επειδή… περνούσαν απέξω. Μια ώρα, δύο ώρες, “έλα να πούμε καμιά κουβέντα”.

Φαινομενικά χαλαρό και ανθρώπινο – αλλά εγώ, από τις 8 το πρωί με τα ζόρια προλάβαινα να τελειώσω τα βασικά μέχρι τις 11 το βράδυ, ενώ οι υπόλοιποι δεν παρήγαγαν ούτε μία συνεχόμενη ώρα.

Οι συζητήσεις που (δεν) μας εξελίσσουν

Μπήκα κι εγώ για λίγο στο τρυπάκι του καθημερινού καφέ. Και κατάλαβα πόσο ύπουλα σε κρατά πίσω.

Στην καλύτερη, σε κρατά στάσιμο. Στη χειρότερη, σε πάει χρόνια πίσω. Γιατί εκεί δεν συζητάς για ιδέες. Συζητάς για πολιτική, ποιος φταίει, τι έκανε ο Μητσοτάκης, θυμάσαι τον τάδε, θυμάσαι εκείνη τη μέρα…

Θυμάσαι Δημήτρη εκείνη τη μέρα που… θυμάσαι Δημήτρη τον τάδε που… θυμάσαι Δημήτρη ΟΧΙ δεν θυμάμαι (μια χαρά θυμάμαι) και δεν θέλω να θυμάμαι.

Το παρελθόν μας διδάσκει μέσα από τις εμπειρίες μας και το παρόν μας διδάσκει μέσα από τις προτεραιότητές μας, για το μέλλον που θέλουμε να ζήσουμε.

“Whatever you are not changing, you are choosing.”

Ένα τρομερό, μα τρομερό quote που το διάβασα 20 φορές για να το καταλάβω. Τα πράγματα που δεν κάνουμε, οι αποφάσεις που αναβάλλουμε, οι συνήθειες στις οποίες προσκολλόμαστε – δεν είναι παθητικές επιλογές. Είναι ενεργές επιλογές που διαμορφώνουν την πορεία της ζωής μας.

Οι επιλογές που σε πάνε (ή σε κρατάνε)

Πολύ πριν διαβάσω το quote, είχα αλλάξει την καθημερινότητά μου. Απομακρύνθηκα από φίλους.

Και πριν προλάβεις να μου πεις “τι είναι αυτά που λες”, δεν αφήνω ούτε την παραμικρή υπόνοια να σκεφτείς κάτι αρνητικό για τους φίλους μου (αν σκεφτείς θα σε γαμήσω). Είναι οι καλύτεροι του πλανήτη γη και δεν θα τους άλλαζα για κανέναν.

Έχει τεράστια διαφορά να διαφωνώ με τις επιλογές τους και τον τρόπο ζωής τους, από το να μην τους αγαπώ, να μην τους νοιάζομαι ή να μη θέλω να είναι στη ζωή μου.

Για τους ίδιους, αυτές οι επιλογές μπορεί να είναι ό,τι καλύτερο. Για μένα, όμως, όχι.

Και τι κάνουμε λοιπόν;

1. Κάνε audit στον κύκλο σου
   
2. Μίλα με αγνώστους, ψάξε κοινότητες, δημιούργησε δίκτυο
   
3. Δώσε πρώτος αξία
   
4. Μην ντρέπεσαι να ζητήσεις feedback, γνώμη, καθοδήγηση
   

Και γιατί τα γράφεις όλα αυτά Πρωτομαγιά ρε Μητσάρα;

Γιατί σήμερα όλοι ήταν έξω και ψήνανε, και εγώ – μετά από μια όμορφη μέρα με τα παιδιά μου – ήρθα στο γραφείο να κάνω αυτό που με γεμίζει:

Να κάτσω με το pc μου, τις σημειώσεις μου, τα όνειρά μου, τα deadlines μου και να φτιάξω το δικό μου αύριο.

Μακριά από “θυμάσαι τότε…” και πιο κοντά στο “τι μπορώ να φτιάξω σήμερα”.

Αν το διαβάζεις αυτό και νιώθεις ότι “το ‘χω ζήσει”, στείλε μου ένα μήνυμα. Πες μου τι σε κρατά πίσω και τι θα ήθελες να κάνεις. Ίσως μπορώ να βοηθήσω — ή τουλάχιστον να σε ακούσω.